De laatste jaren en vooral tijdens het voorjaar, zijn de regengoden onze tuinen niet gunstig gezind.
In vele tuinen staan de planten er maar slapjes bij.
Neerhangende tot zelfs verdorde bladeren duiden meestal op te droge groeiomstandigheden.
De maanden maart, april en mei zijn over het algemeen zeer droge maanden waardoor jonge aanplantingen in accuut watergebrek komen.
Vooral zanderige bodems vertonen zeer snel een watertekort door hun gebrekkig waterbufferend vermogen.
Het is dus belangrijk, zelfs bij aanplantingen uitgevoerd in het najaar, de watervoorraad in de bodem te controleren tijdens het voorjaar en de daaropvolgende zomermaanden.
De beste manier om dit te uit te voeren, is naast de boom of plant een putje te graven tot ongeveer 30 cm diepte. Een te droge grond zal er stofferig en bleek van kleur uitzien.
Hoeveel water dien je nu te geven aan de aanplantingen?
Hiervoor is moeilijk een vaste regel en hoeveelheid weer te geven.
Als vuistregel kan je stellen op weekbasis voor een zanderige grond:
- hoogstammige bomen: 20 à 30 liter tenzij na enkele beurten blijkt dat de grond verzadigd is,
- sierheesters, coniferen uit pot of met aardkluit: 5 à 10 liter,
- kleine plantjes uit een P9-pot: 1 liter water.
Enkele dagen na het water geven kan je opnieuw controleren of er voldoende vocht is doorgedrongen tot aan de wortels van de planten.
Watergeven met een beregeningsapparaat,
zoals daar zijn:
de eenvoudige ronddraaiende sproeier aangesloten op een tuinslang aan de waterkraan,
of een volautomatische tuinberegening.
- Eerste vuistregel:
Geef in één keer voldoende water i.p.v. in vele malen een druppel op een hete plaat.
Minstens 1 tot 2 uur per beurt en dan een week wachten.
Op die manier wordt de plant of het gazon gedwongen om met zijn wortels op zoek te gaan naar dieper
zittend water, wat de ontwikkeling van het gazon en de planten ten goede komt doordat ze een uitgebreid
en dieperliggend wortelgestel aanmaken.
- Ten tweede:
Bij voorkeur 's avonds of 's nachts.
Er is dan veel minder verdamping(verlies) van de rondvliegend waterdruppels plus er is over het algemeen
veel minder wind zodat er een betere verdeling van het water plaatsvindt.
Het gezegde dat je bij beregening tijdens de dag en in volle zon de planten zou verbranden, mag je bij
deze in de vergeethoek zetten. Niets is minder waar en een dwaze uitspraak van vakonkundigen.
- Een klein rekensommetje dat een idee geeft over de hoeveelheid gebruikt water per m2:
Een tuinspoeier kan bij voldoende debiet plus-minus een cirkel draaien met een straal van 10 m.
De totale oppervlakte die hij bestrijkt is dus 314 m2.
Gemiddeld komt er 1000 liter water/uur uit een tuinslang.
De totale waterafgifte of regenneerslag bedraagt dus 2,55 liter/m2 of 2,55 mm neerslag.
Of met ander woorden: 2 en een halve fles water. Niet veel als je dit over een droge bodem uitspreidt.
Hoe kan je het waterhoudend vermogen van je tuingrond verbeteren?
Hiervoor zijn voldoende middelen beschikbaar:
- inwerken van een goede compost verhoogt het waterbufferend vermogen,
- inwerken van 'Terracottem' (waterabsorberende kristallen),
- afdekken van de bodem met schors of hakselhout vermindert aanzienlijk de verdamping van het vocht
uit de bovenste bodemlaag.
Wateroverlast.
Voor de meeste planten is een natte bodem nefast.
Enkel water- en moerasplanten kunnen groeien in een constant natte grond.
Sommige planten kunnen wel tijdens hun rustperiode (winter) een wat hogere waterstand verdragen,
maar ze zijn niet talrijk.
Kenmerken voor planten die last hebben van een te natte grond:
- slaphangende bladeren: door de wegrottende wortels kan de plant niet langer water aanvoeren voor
het instandhouden van zijn bladeren.
- roodverkleuring van het loof van coniferen (taxus - thuja - chamaecyparis)
of groenblijvende bladplanten (buxus - prunus laurocerasus enz.)
Zulke gronden dienen dus ofwel opgehoogd te worden ofwel voorzien van een diepliggende drainage,
ttz. minstens 60 à 70 cm onder het maaiveld.
[Terug naar vorige]
